|
پیله ی پرواز...
|
ناگهان همه جا را آتش زد
تا از خاکستر آن آتش به رنگ خلوت گم گشته اش باز گردد
...
حالا دیگر سبک شده است
حالا دیگر با نگاهی آرام به اطرافش نگاه می کند
دیگر جنس لبخندش فرق می کند
می داند که
وابستگی
روشن ترین خلوت تاریکی است
