برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم که

چراغها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند

گوشی که صداها و شناسه ها را در بی هوشیمان بشنود

برای تو و خویش روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیرد

و زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد

و بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است سخن بگوییم

جویای راه خویش باش از این سان که منم

در تکاپوی انسان شدن

در میان راه دیدار می کنیم حقیقت را

آزادی را

خود را

گاه به سخن گفتن از زخمها نیازی نیست

سکوت ملالها از راز ما سخن تواند گفت

تو می دانی

می دانی که مرا سر باز گفتن بسیاری حرفهاست

می دانی

تو می دانی که مرا سر باز گفتن کدامین سخن است

از کدامین درد

از مهتابی به کوچه تاریک خم می شوم

و به جای همه نومیدان می گریم

باری دل در این برهوت

دیگر گونه چشم اندازی می طلبد