و به این پنجره خورشید طلوع خواهد کرد

بوته ی خاطر آن یار گلی خواهد داد

یک نفر باز تو را خواهد خواند

و تو خواهی فهمید که به آغاز سفر نزدیکی...

کوله بارت بردار

دست تنهایی خود را تو بگیر

و از آیینه بپرس

برکه ی روشن خورشید کجاست؟

تو به امید و پر از شوق وصال

به بلندای پر از جذبه ی آن قله سفر خواهی کرد

لب آن برکه ی نور

مهربانی در راه

کوزه روشن نوری در دست

به تو خواهد خندید

و تو احساس عجیبی داری

عاشق هجرت از خود و رسیدن به بلندای وصال

گوش بسپار به آواز خدا

آشنایی که به آرامش آن برکه ی نور

و رها گشتن از خویش تو را میخواند

با سلامی زیبا

جرعه ای نور تو را خواهد داد

و تو سیراب از آن خواهی شد

اوج پر جذبه و تنها و بلند

که دل تنگ تو را می خواند

دست در دست یقین تا نوک قله تو را می خواند

یک قدم مانده به اوج

از پس قله ی کوه پرتو روشن خورشید تو را خواهد یافت

و تو شیدا و صبور غرق در حیرت زیبایی او خواهی شد

و سراسیمه به ره توشه نظر خواهی کرد

کوله بارت خالی است

همچو دیدار یخی با خورشید

چکه چکه تو در آن قله فرو خواهی شد

شوق وصلی که از آن پنجره آغاز شده است

پای آن قله فنا خواهد شد...

پای آن قله فنا خواهد شد...

...اگر می بینید او گریه می کند نه به خاطر ضعف و ترس است

بلکه از فرط شجاعت و صبوری و تحمل است که ورای طاقتش است و به صورت اشک از چشمانش

سرازیر می شود...